19 เมษายน 2551

วันนี้เป็นวันครบรอบหนึ่งปี ที่แม่ได้รู้จักกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งผ่านไดอารี่ออนไลน์

แม่ได้อ่านเรื่องราวต่างๆในชีวิตประจำวันของเด็กคนนี้ผ่านไดอารี่ของเธอ

อ่านตั้งแต่เริ่มเขียนจนถึงปัจจุบัน ยิ่งอ่านยิ่งหลงรักเด็กคนนี้เหลือเกิน

หลงรักในรูปร่างหน้าตาที่น่ารักเหมาะสมกับวัย หลงรักในสติปัญญาของเธอ

หลงรักความคิดความอ่าน ความประพฤติของเธอ

และในวันนี้เดือนนี้เมื่อปีที่แล้ว แม่ได้เขียนคอมเม้นต์ถึงเด็กคนนี้ผ่านไดของเธอ

หลังจากนั้นเราก็ส่งข้อความหากันเป็นประจำ ผ่านทางไดบ้าง ผ่านทางเมลบ้าง

ได้คุยโทรศัพท์กัน 2-3 ครั้ง แต่ก็ไม่ได้คุยอะไรมากมาย เพราะแม่เขินเอง

ไม่ค่อยกล้าคุยเท่าไหร่  นับจากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็ครบ 1 ปีแล้ว

เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ ขอบคุณโลกไซเบอร์ที่ทำให้แม่ได้รู้จักเด็กดีๆน่ารักๆคนนี้

น้องพันช์ของแม่ น้าพันช์ของลูกๆไงจ๊ะ  น้าพันช์เป็นเด็กผู้หญิงจิตใจดี(แม่สัมผัสได้)

รักครอบครัว รักเพื่อน คิดดี ทำดี  แม่อยากให้ลูกๆดูตัวอย่างน้าพันช์ไว้นะลูก

แม่ไม่ได้ต้องการให้หนูโตขึ้นแล้วเรียนเก่ง เรียนจบ ดร.เหมือนน้าพันช์หรอก

แค่อยากให้หนูเป็นเด็กดี รักครอบครัว ประพฤติตัวดีๆ เหมือนน้าพันช์ก็พอแล้วลูก

นี่คือข้อความที่แม่เม้นต์หาน้าพันช์ครั้งแรก

ตามไอคอนมาจากไดคุณแหม่ม แอบอ่านและชอบน้องมาก ไม่อยากบอกเลยว่าใช้เวลาอ่านไดน้องพันซ์ 4 ชั่วโมงครึ่ง ปวดตาไปหนึ่งข้าง อ่านย้อนหลังไปเกือบหมดแล้ว อ่านแล้วชอบน้องมาก ชอบที่น้องน่ารัก ชอบที่น้องเรียนเก่ง เป็นวัยรุ่นที่น่ารัก ไม่เพ้อฝัน มีแฟนแต่ไม่เพ้อเจ้อ พร่ำเพ้อละเมอหาเหมือนวัยรุ่นทั่วไป ชอบที่น้องมีความฝันที่แน่วแน่ ชอบที่น้องรักครอบครัว รักพ่อ รักแม่ รักพี่น้อง ชอบที่น้องชอบคิตตี้(เหมือนพี่ อิๆๆ) ชอบที่น้องอยู่ญี่ปุ่น (เพราะพี่ชอบประเทศนี้) ไว้จะมาอ่านที่ยังไม่ได้อ่านอีกนะจ๊ะ ขอให้สุขภาพร่างกายแข็งแรง ต่อสู้กับโรคภัยไข้เจ็บอย่างเข้มแข็ง

และนี่คือข้อความที่น้าพันช์เขียนใส่ในไดตัวเองถึงแม่ (แอบตื้นตันมาก)