วันนี้มีงานกีฬาสีที่โรงเรียนพี่ควีน

ปีนี้เป็นครั้งที่สองแล้ว อยู่สีเหลืองเหมือนเดิม

พี่ควีนไม่ได้แข่งกีฬาอะไรเลย เป็นกองเชียร์อย่างเดียว

ที่โรงเรียนนี้มีนักเรียนตั้งแต่ อนุบาล 1 ถึง มัธยม 3

กีฬาสีก็จะแบ่งเป็นอนุบาลฝั่งหนึ่ง พี่ระดับประถมมัธยมอีกฝั่งหนึ่ง

คุณครูนัดให้ไปส่งนักเรียนที่โรงเรียนเวลา 07.30 น.

แม่ออกจากบ้าน 07.25 น. รถติดพอสมควร ถึงโรงเรียน 07.40 น.

เดินไปที่ห้องเรียนของพี่ควีน ไม่มีใครอยู่เลย ประตูห้องปิด

โทรหาคุณครูประจำชั้น บอกว่าให้มาส่งที่ตลาด กำลังตั้งขบวนเดินพาเหรด

แม่ถามพี่ควีนว่า หนูจะให้แม่ไปส่งที่ครู หรือว่าจะรอที่ห้องเรียน

พี่ควีนจะให้ไปส่งเดินพาเหรด   แม่ก็ขับรถกลับไปส่งหนูที่ตลาด

ไปร่วมขบวนกับเพื่อนๆ แต่ทำไมไม่มีเพื่อนๆหนูเลยล่ะ

มีประมาณ 5-6 คนเอง แล้วที่เหลือเขาไปไหนกันหมด

หรือว่าเขาไปรอที่โรงเรียนกันแล้ว 

กว่าจะได้ออกเดินก็ปาเข้าไป 08.00 กว่า ๆ

แดดเริ่มร้อนแล้ว แม่ไม่ได้เอาหมวกมาให้หนูด้วยซิ

จะเดินตามก็ปวดขา และเป็นห่วงรถที่จอดไว้อีก

แม่ชวนพี่ควีนขึ้นรถไปรอที่โรงเรียนกับแม่ดีกว่า

พี่ควีนก็ไม่ยอม บอกว่าจะเดิน

แม่สงสารหนูจริงๆๆ

คนเป็นแม่ก็อย่างนี้แหละน๊า ไม่อยากให้ลูกลำบาก

ไม่อยากให้ลูกเหนื่อย ไม่อยากให้ลูกร้อน

จากขบวนที่เริ่มเดินไปถึงโรงเรียนระยะทางประมาณกิโลกว่าได้

แม่กลับไปเอารถแล้วขับไปดักรอหนูที่หน้าประตูโรงเรียน

น้องควีนเดินจับมือกับเพื่อนอย่างเป็นระเบียบ

เห็นลูกเหงื่อแตก แม่ก็ได้แต่โบกไม้โบกมือให้หนูรู้ว่า แม่อยู่ตรงนี้นะ

พี่ควีนหันมาเห็นแม่ ก็อมยิ้ม ตามสไตล์ของพี่ควีน

พอถึงหน้าโรงเรียน ครูก็ให้นั่งพักใต้ต้นไม้ รอตั้งขบวนใหม่

แม่ถึงได้เข้าไปหาลูกได้ เลยได้เก็บภาพมานิดหน่อย

วันนี้ปล่อยผมมาด้วย หนูคงร้อนมากเลยนะ

แม่ไม่ได้เรื่องเลย ไม่ได้เตรียมพร้อมให้หนูเลย

อดทนนะลูกนะ ถือซะว่าได้ออกกำลังกาย

ส่วนเจ้าตัวเล็ก  วันนี้เอาไปให้ยายเลี้ยงเหมือนเดิมแล้ว

เมื่อคืนสี่คน พ่อ แม่ ลูก ได้กลับมานอนห้องเดียวกันอีกแล้ว

เตียงของเรา 6 ฟุต นอนกันสี่คน แน่นเอี๊ยด แต่ไม่รู้สึกอึดอัดเลย

เพราะ................มันอบอุ่น .......เต็มไปด้วยความสุข

 

ก่อนนอน แม่ต้องนวดเท้าและพันผ้าไว้ทุกคืนก่อนนอนตลอด

เมื่อคืนนอนแล้วก็ยกเท้าขึ้นมา ดัดๆ งอๆ ปวดมากๆ

พ่อถามว่า เป็นไงบ้างแม่ ไหวไหม แม่จะตายไหมเนี่ย

แม่ไม่ได้ตอบพ่อ ได้แต่พยักหน้าเล่นๆ เหมือนกับตอบว่า "ตาย"

พ่อพูดว่า " แม่จะทิ้งพ่อกับลูกๆไปได้ไง"

          " ชีวิตเรากำลังจะมีความสุขนะ แม่จะทิ้งไปได้ไง"

โห พ่อ ซึ้งจริงๆ  แม่ไม่ทิ้งทุกคนไปหรอก แม่ต้องหาย ต้องแข็งแรง

อยู่กับพ่อและลูกๆไปอีกนานแน่ๆๆ 

แม่ดีใจที่พ่อบอกว่า ชีวิตของเรามีความสุข ดีใจที่พ่อไม่เบื่อแม่

ที่แม่เจ็บป่วยออดๆแอดๆ ดีใจที่พ่อรักแม่รักครอบครัว

และดีใจที่สุดที่แม่เลือกคู่ชีวิตและหัวหน้าครอบครัวไม่ผิด

..............ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่มอบให้ด้วยความรักนะพ่อ.........

..............สัญญาจ๊ะ......แม่จะแข็งแรงแล้ว...เพื่อครอบครัวเราเนอะ

 

รักลูกสองคน...รักพ่อด้วยอีกคนนะจ๊ะ